سوره
آیه
جزء
صفحه
ترجمه
نمایش براساس مصحف
قرائت
قلم
حفظ

جزء بیست و هفتم

سوره طور

K
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
وَٱلنَّجۡمِ إِذَا هَوَىٰ1
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمۡ وَمَا غَوَىٰ2
وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلۡهَوَىٰٓ3
إِنۡ هُوَ إِلَّا وَحۡيࣱ يُوحَىٰ4
عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلۡقُوَىٰ5
ذُو مِرَّةࣲ فَٱسۡتَوَىٰ6
وَهُوَ بِٱلۡأُفُقِ ٱلۡأَعۡلَىٰ7
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ8
فَكَانَ قَابَ قَوۡسَيۡنِ أَوۡ أَدۡنَىٰ9
فَأَوۡحَىٰٓ إِلَىٰ عَبۡدِهِۦ مَآ أَوۡحَىٰ10
مَا كَذَبَ ٱلۡفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ11
أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ12
وَلَقَدۡ رَءَاهُ نَزۡلَةً أُخۡرَىٰ13
عِندَ سِدۡرَةِ ٱلۡمُنتَهَىٰ14
عِندَهَا جَنَّةُ ٱلۡمَأۡوَىٰٓ15
إِذۡ يَغۡشَى ٱلسِّدۡرَةَ مَا يَغۡشَىٰ16
مَا زَاغَ ٱلۡبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ17
لَقَدۡ رَأَىٰ مِنۡ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلۡكُبۡرَىٰٓ18
أَفَرَءَيۡتُمُ ٱللَّـٰتَ وَٱلۡعُزَّىٰ19
وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلۡأُخۡرَىٰٓ20
أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلۡأُنثَىٰ21
تِلۡكَ إِذࣰا قِسۡمَةࣱ ضِيزَىٰٓ22
إِنۡ هِيَ إِلَّآ أَسۡمَآءࣱ سَمَّيۡتُمُوهَآ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلۡطَٰنٍۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهۡوَى ٱلۡأَنفُسُۖ وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلۡهُدَىٰٓ23
أَمۡ لِلۡإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ24
فَلِلَّهِ ٱلۡأٓخِرَةُ وَٱلۡأُولَىٰ25
وَكَم مِّن مَّلَكࣲ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغۡنِي شَفَٰعَتُهُمۡ شَيۡـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ أَن يَأۡذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرۡضَىٰٓ26
جزء بیست و هفتم
سوره طور
K
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا كه رحمتش بى‌اندازه است و مهربانى‌اش هميشگى
وَٱلنَّجۡمِ إِذَا هَوَىٰ1
سوگند به ستاره هنگامى كه [براى غروب كردن در كرانه افق] افتد1
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمۡ وَمَا غَوَىٰ2
كه هرگز دوست شما از راه راست منحرف نشده، و [در ايمان و اعتقادش از راه راست] خطا نرفته2
وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلۡهَوَىٰٓ3
و از روى هوا و هوس سخن نمى‌گويد3
إِنۡ هُوَ إِلَّا وَحۡيࣱ يُوحَىٰ4
گفتار او چيزى جز وحى كه به او نازل مى‌شود، نيست4
عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلۡقُوَىٰ5
[فرشتۀ] بسيار نيرومند به او تعليم داده است5
ذُو مِرَّةࣲ فَٱسۡتَوَىٰ6
[همان كه] داراى درايت و توانمندى شگفتى است، پس [به آنچه كه مأمور انجامش مى‌باشد] مسلط و چيره است6
وَهُوَ بِٱلۡأُفُقِ ٱلۡأَعۡلَىٰ7
در حالى كه در افق اعلا بود7
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ8
سپس نزديك رفت و نزديك‌تر شد8
فَكَانَ قَابَ قَوۡسَيۡنِ أَوۡ أَدۡنَىٰ9
پس [فاصله‌اش با پيامبر] به اندازه فاصلۀ دو كمان گشت يا نزديك‌تر شد9
فَأَوۡحَىٰٓ إِلَىٰ عَبۡدِهِۦ مَآ أَوۡحَىٰ10
آن گاه به بنده‌اش آنچه را بايد وحى مى‌كرد، وحى كرد10
مَا كَذَبَ ٱلۡفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ11
آنچه را دل [پيامبر] ديد [به پيامبر] دروغ نگفت [تا او را دربارۀ حقيقت فرشته وحى به وهم و خيال اندازد، بلكه به حضور و شهودش يقين كامل داشت11
أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ12
آيا در آنچه [به حقيقت] مى‌بينيد با او به سختى مجادله و ستيزه مى‌كنيد؟12
وَلَقَدۡ رَءَاهُ نَزۡلَةً أُخۡرَىٰ13
و بى‌ترديد يك بار ديگر هم او را ديده است13
عِندَ سِدۡرَةِ ٱلۡمُنتَهَىٰ14
نزد سدرة المنتهى14
عِندَهَا جَنَّةُ ٱلۡمَأۡوَىٰٓ15
در آنجا كه جنت الماوى است15
إِذۡ يَغۡشَى ٱلسِّدۡرَةَ مَا يَغۡشَىٰ16
آن گاه كه سدره را احاطه كرده بود آنچه [از فرشتگان، نور و زيبايى] احاطه كرده بود16
مَا زَاغَ ٱلۡبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ17
ديدۀ [پيامبر آنچه را ديد] بر غير حقيقت و به خطا نديد و از مرز ديدن حقيقت هم درنگذشت17
لَقَدۡ رَأَىٰ مِنۡ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلۡكُبۡرَىٰٓ18
به راستى كه بخشى از نشانه‌هاى بسيار بزرگ پروردگارش را ديد18
أَفَرَءَيۡتُمُ ٱللَّـٰتَ وَٱلۡعُزَّىٰ19
پس به من از لات و عزّى [دو بت خويش] خبر دهيد19
وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلۡأُخۡرَىٰٓ20
و منات، سومين [بت] ديگرتان [كه شما آنها را تمثال فرشتگانى به عنوان دختران خدا مى‌پنداريد20
أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلۡأُنثَىٰ21
آيا [به پندار شما] ويژۀ شما پسر و ويژۀ او دختر است‌؟!21
تِلۡكَ إِذࣰا قِسۡمَةࣱ ضِيزَىٰٓ22
در اين صورت اين تقسيمى ظالمانه است22
إِنۡ هِيَ إِلَّآ أَسۡمَآءࣱ سَمَّيۡتُمُوهَآ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلۡطَٰنٍۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهۡوَى ٱلۡأَنفُسُۖ وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلۡهُدَىٰٓ23
اين بتان [كه شما آنها را به عنوان شريك خدا گرفته‌ايد] چيزى جز نام ها [ى بى‌معنا و بى‌مفهوم] كه شما و پدرانتان [بر اساس حدث و گمان] نامگذارى كرده‌ايد نيستند، خدا بر [حقّانيّت] آنها هيچ دليلى نازل نكرده است. اينان فقط از پندار و گمان [بى پايه] و هواهاى نفسانى پيروى مى‌كنند، در حالى كه مسلماً از سوى پروردگارشان براى آنان هدايت آمده است23
أَمۡ لِلۡإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ24
مگر براى انسان آنچه را [چون حاجت‌بخشى بتان و شفاعت آنان] آرزو مى‌كند، فراهم است‌؟24
فَلِلَّهِ ٱلۡأٓخِرَةُ وَٱلۡأُولَىٰ25
آخرت و دنيا فقط در سيطرۀ مالكيّت و فرمانروايى خداست25
وَكَم مِّن مَّلَكࣲ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغۡنِي شَفَٰعَتُهُمۡ شَيۡـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ أَن يَأۡذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرۡضَىٰٓ26
و چه بسيار فرشتگانى كه در آسمان ها هستند كه شفاعتشان هيچ سودى نمى‌بخشد مگر پس از آنكه خدا براى هر كه بخواهد و بپسندد، اجازه دهد26